Culture Immersion and how a non-conyo survived and enjoyed a community service part 2

Dear mouse,
This is the part 2 of my take on the bigotry of one student from an exclusive university.

Read Part 1 to appreciate this part 2.

Weekend, the host mayor thru the barangay/barrio chairman welcomed us during weekend in their community. Sa school kami natulog.

Sama-sama kaming mga non-conyo friends, girls, gheys and men alike. Ako ang nasa gitna. Katabi ko si ghey friend. Panay ang pakita niya sa akin ng kaniyang krusipiho na wag ko raw siyang reypin pag tulog siya. Mahadera.

The conyos were in another room. Whining and then moaning. What?
Silip kami. Taknaydana, meron kaming free show. Unahan sa peep hole ang mga men, dalawa lang naman sila. Si Ghey ay nagpapaypay 60 times per minute. Mawasak –wasak ang kaniyang abaniko. Panay roll eyes. Ginawang motel sabi niya. Roll eyes ulit.

Yong dalawang leaders at dalawang conyo girls, daig pa ang eksena sa Cruel intentions.

During dinner, the leaders announced that there will be a public dance in the plaza in our honor. Hagikhingan. Yong dalawang lalaki sa amin parang nakaforever smiles habang nakatingin sa leaders at sa conyo girls.

Bongga. Feeling namin VIP who were being honored. The officials were attending and were going to raise funds for the community.

Hindi ko alam kami pala ang gagawing fund-raising. Mayroon kaming tickets na nakasabit sa leeg. Hitsurang mga cabaret girls kami. Isang sayaw , isang bayad. Ang bayad naman ay pupunta sa pagpapatayo ng isang community library.

Mabili yong kaibigan kong babae. Pang Miss Philippines kasi ang beauty niya. Ako pang Miss kitchen. Hindi naman napabayaan sa kusina anoh kasi ang waist line ko naman noon ay 25 pag hindi ako humihinga.

Yong isang conyo, umalis pagkatapos ng isang dance, ngumiti kasi yong kasayaw siya. Pula ang ngipin sa nganga. Hahaha

Yong isang official, presko ang dating doon sa isa kong kaibigan. Ginamit niya ang kaniyang brooch pin. Binuksan lang naman niya para matusok yong lalaki pag siya ay niyayakap ng mahigpit.

Ako, hindi pinakamabili. Word of mouth. Inooferan ko sila ng pagkamangkukulam ko. Hahaha.

Kinabukasan habang pabalik ka mi sa boondock, may mga bata kaming nadaanan. May peace sign. May isang tao na meron siyang maliit na followers na nagbigay din sa amin ng sign. Respond din kami Feeling mo, celebrities kami na may parade. Nagkakawayan ang mga dinadaanan namin at nagtatawanan.

Sa likod pala namin ay may nakasunod na grupo. Isang taong nakacostume at ilang mga batang nagmamartsa din. Sabi noong aming guide, yon daw ang village idiot. Hehehe ang sign pala nig mga tao ay loko-loko.

Balik kami sa boondock. Parusa sa amin ng mga leaders, more days. Buking kasi namin sila at isa pa hindi pa ubos yong budget na ibinigay sa kanila. Sinabi kasi naming sa mayor at ang mayor ang humawak noong budget. Nawala yong planong pauuwiin lang kami with certification at pagkatapos, gagastusin nila yong pera, kasama siguro yong girl friends nila. Mga walanghiya.

So binigyan kami ng project. Magtanim ng kasuy. Bawal ang kumain ng kasuy seeds.
Bawa’t isa may quota ng kasuy seeds. Para maubos mo yon, matataniman mo ang buong Ayala. Kaya, mautak din kami. Imbes dalawang seeds, lima o sampu sa isang butas.
Patawarin pero, graduate na kami bago matapos ang seedlings.

In the meantime, narinig naming na naghahanap sila ng abortionist sa barrio. Takot si babae, malayo sa ospital.

Away sila doon sa itaas ng station habang kumpol kaming kumakain ng duhat na kinuha naming sa forest. Ah sarap.

Kinabukasan wala na si pregnant conyo. Kinabukasan nakita namin si leader, naghuhukay.

Ngggggiii. Ano yan murder?

Sabi naming, huwag kaming lalayo sa bawa’t isa. Kailangan may magkasakit sa amin para makauwi na kami. Ako ang napili. Best actress kasi ako. As to how, isinulat ko na yata dito.

Pag-alis ni leader, hukay naming yong hinukay niya. Kunwari kumakain ulit kami ng duhat. Kasi hindi naming pinipitas ang duhat, binabali naming ang branch ng duhat.

Expect naming, bangkay ang makikita naming. Taddddddyan.

The Ca t