Dear mouse,
Bago ako pumunta sa doctor, this is part three of the series. Please read part 1 and part 2 to understand what is my story all about.
Pasakalye muna.
In fairness to the Atenean, I can say that we have our bitch moments with us…something that would make us react due to norms, habits and lifestyles we are used to . I would be a hypocrite if I will not hold my breath if I smell something unpleasant. Kagaya nang naupo ako sa isang bench sa LA. May katabi ako na hindi yata nagbihis ng isang dekada. Pero hindi ko sinulat kung siya ay itim, latino o anumang lahi.
She retracted and denied that she is a racist. True, she is not a racist because all she did was to malign the lifestyle of the original aborigines of the Philippines. There is a word for that, BIGOT.
That’s the lifestyle in which they are comfortable with.
Bring them to the world where the student is used to and they will die of boredom and pressure to adapt.When I was a kid, the Aetas lived in highlands subsisting on rootcrops and income on selling wood.
When people started using gas, the wood fuel was limited to bakeries or other businesses that use this kind of energy.
Authorities found their practice of gathering wood to be a kind of deforestration. They wantonly fell trees without replacing them with new ones like what the foresters do.
They burned bushes and other forest greens.Their lifespan was short due to diseases that left uncured. They were tribalists so they stick to a community which was the way the government helped them to survive, a settlement. That’s the only way, they can be helped by the people like the NGOs, the church and other charitable organizations.
That is the reason why students are encouraged to live in a community…to immerse in their culture, their lifestyles which definitely are different from ours…citydwellers.
We have our own jungles…we have fierce animals to fight in our journey…the corrupt officials…the greedy businessmen…the abusive bosses…the abusive spouses…etc.
And let me continue my story. Para hindi bitin.
Nahukay namin ang “inilibing” ng aming leader. Hmmm walang katawan. Baka pinagputol-putol. Hukay pa. Mga papeles. Mga vouchers. Mga receipts.
Hmmm. Umalis na pala yong girl friend. Sa takot niyang magsumbong tungkol sa kaniyang paraan para kumita ng pera sa mga projects na ganoon…humihingi ng funding sa civic-oriented organizations, inilibing niya ang mga ebidensiya. Bakit hindi sinunog?
Bawal ang magsunog sa forest. Kagaya sa Los Angeles, nagkakaroon ng wildfire.
Kinabukasan dumating nga ang mga nakakataas sa kanya. Haba ng tenga naming makinig. Hindi naman mawawaan ang mga sinasabi.
Pack-up kami the next day. Akala naming, uuwi na kami. Yon pala, dadalhin pa kami sa
mas mataas na parte ng bundok. Wala na ang mga conyo. Yong iba pala doon hindi naman mga bona fide students. Mga chicks pala ng mga leaders.
Takot kami. Baka kami iwala o kaya itulak sa bangin.
Natulog kami sa isang kubo na walang bubong. Siguro naging tirahan ng mga No Permanent Address (NPA). Walang ilaw kung hindi ang mga stars.
Ang ingay ni ghey friend habang tabi-tabi kaming nakatingala sa langit. Sana umulan.
Friend 1: Anobeh ang napuntahan natin. Bakit di pa tayo pauwiin?
Friend 2: Kulamin mo nga, total ikaw naman ang witch dito.
Me: hmm, let me think.
Kinabukasan, trek kami. Walang tubig. Walang sapa. Meron ay maliit na bukal (spring) na hindi dumadaloy. Sa ilalim merong mga kiti-kiti. Sa uhaw gusto ko ng uminom.
May kasama kaming Aeta na guide namin. Tahimik lang siya. Siguro pinagtatawanan niya kami sa aming kabanuan sa forest.
Dahil mas mukha raw akong mabait, ipinakita niya sa akin ang isang maliit na spring.
Hindi mo makikita kung hindi ka sanay sa gubat.
Bago ko masabi sa mga kaibigan ko (hayaan mo na yong mga leaders), hiyawan sila. Eh, may ahas silang nakita . Syempre, may ahas sa gubat, oops pati rin pala sa Senado at Kongreso… bwahaha.
Natawa yong guide namin. Hindi naman daw yon poisonous.
Sabi noong ghey na kasama, hulihin daw naming para magawang sapatos niya at bag.
Tinulak ko nga ang bruja. Gusto kong isabit yong ahas sa kaniya para kuwintas niya.
Gabi.Maririnig mo ang mga kuliglig, kuwago at tuko. At ang hilik ni ghey.
Katabi ko siya at katabi niya yong dalawang lalaki. Siksikan kami just in case may mag-isip sa amin ng masama.
Malakas na hiyaw ang narinig. ARAY ARAY. Ako yon. Hawak ko ang aking tiyan. Kumpleto pati ang pagpikit ng mata. Kunwari nahihirapan masyado. Parang gusto kong sabihing, nasaan ang Famas?
Leader: ano ang nangyari sa kaniya.
Friend 1. Baka na cholera dahil uminom siya ng tubig na may kiti-kiti.
Friend 4: Aray, di pati rin ako magkakasakit.
Friend 1: GAgah (bulong niya) batukan kaya kita. Arte lang yan ni mader.
Friend 4: Ows.
Dating si forest guide. May dala siyang dahon ng saging na hindi pa bumubukas.
Itinapal niya sa aking tiyan. ARAYYYYY, Sunog ang laman sa aking sikmura.
Ang init ng dahon na binuksan at medyo pinadaan sa apoy.
Yan, drama kasi. Nangiti si forest guide. Alam niya ang totoo. Kasi kung talagang masakit ang tiyan ko, hindi yon masusunog. Pinikitan niya ako. Pinikitan ko siya. Hahaha.
Kinabukasan. Pack-up. We’re going home. Diretso daw ako sa ospital sa bayan.
Hige.
PAgdating namin ay dinala ako sa clinic habang ang mga kasamahan ko ay mag-aatend ng farewell party.
Mga traidor. Ako naiwan dahil maysakit daw ako. Gusto kong magdiarhhea.
The Ca t
Another story of the challenges that young adults faces this days of internet era, buti na lang noong araw, hanggang sabunutan for girlz lang at susntukan sa boys pag meron hindi pagkakaintindihan, ngayon sa korte makakarating
HARTFORD, Connecticut – The bullying came at school dances and in class, on Facebook and back at the dorm by girls who called themselves “Oprichniki,” a Russian attack squad notorious for torturing suspected enemies of a 16th-century czar.
susmio pala pala kayong nasa survivor philippines naku di pwede sakin yan at akoy tamada sa akyatang mga bundok na ganyan at kagat lang lamok sakin maniwala kat hindi galis ang kakauwian kaya ang mader ko e kung pwede lang paliguan ako ng baygon para wag lapitan ng lamok hahaha nice sya ako kasi walang mga ganyang experience na maiikwento kasi nga wala lang boring ang buhay ko walang kabuhay buhay hahaha
wow! this is such an experience cath! Although I was not able to go to such a cause (the only immersion that I was able to go to was at community of shanties some where in Paranaque..)
As far as I can remember, I had to grip on the allowance that was given to me weekly.. As much as I want to do something for them, I can only give a limited time. But I did enjoy it though because I get to bond with some of the kids (I am dainty ..that is a true fact)..
Let me tell you though because these kids are really smart beyond everything..
i wish I can go back there and see how they have progressed hopefully…
xoxo,
Reezen TOT
hey, how can I send you an email? =)
hahaha, akala ko yung laman ng hukay yung brip at unmentionables na inevacuate niya in the middle of the night. mga pangiwang pala. hay.
may iba pa bang seryeng naiisip ang kuting mo? parang na adik tuloy ako sa teleseryeng ito.
i didnt have to enrol sa mga immersion classes na yan, i did remember going somewhere to a resort instead of attending JROTC in college,
natural ang aking studies, nakatira sa kangkongan, lumulublob sa tinapakan ng kalabaw bago makapasok sa school, nagiigib ng tubig doon sa Nichols, doon yon mga bahay ng military, we had to cross the ilog everyday and suot to the butas in the pader to get to the Airmen’s village then my Parents worked for Expat doon sa Forbes Park, so on weekdays kasalamuha ko ang mga taong ang kinabubuhay ay pangangangkong and on weekends doon naman ako nagsisimba sa Sanctuario de San Antonio, where everybody is equal, mayaman, mahirap magkakatabi sa simbahan, so doon ko naapreciate ko ang buhay, kaya sanay akong umammoy ng putik. but for the kids at these time, hindi na nila mararanasan yon kung hindi sila mageenrol sa immersion, the parents should give them proper guidance before they let their kids go to these places, not only about their health but about the mental attitude that they have to adjust with… think before you say anything or before you write anything on the internet nothing is safe, Ca T has really been a good mentor regarding protecting yourselves on the internet.
lcm,
dito sa States, rampant ang bullying. hindi ko alam sa pinas.
lee,
totoo yan lee. nakaranas ka na ba na tumulay sa rope bridge ala Harrison Ford? hehehe
reezen,
i travelled in several provinces of the Phils. teaching the marginalized families some cottage industries.
maganda ang mga puso nila. kakainin na lang nila, ibibigay pa saiyo.
alimangong malalaki na hinuli ang ipapakain saiyo, panay pa ang hingi ng dispensa na wala raw silang baboy o kaya delata.
Hindi ko naman ipagpapalit yong alimango. Burp.
yes you can send me an e-mail. cathydotblackatgmaildotcom.
mahalia,
marami akong serye. pag binasa mo ang aking pinaysaamerika.
mula nang ako ay sumalta dito sa us of a at ang mga adventures ko sa pinas.
ha ha ha, yong anak ko sinasakay namin sa batya tapos pinapaanod sa kabilang bahay na 3 stories, kasi kami 2 stories lang, pero noong elementary ako meron akong sariling bangka, libot ko ang buong Malibay, pag lampas tao ang baha, then I go from one store to another to buy gas or pan de sal, ang sarap mamangka, hindi ko kilala ang word na “disgrssya o takot” when I was young. tapos mababalitaan na lang namin na yong bata doon sa kabilang kanto inanod ng baha.
lcm,
bakit namamangka sa Malibay, Pasay, baha?
yes, palaging baha, konting ulan baha, kaya kami napilitan lumipat sa Cavite.. o di ba yan ang mga original adventures, walang sponsor, so we learned to survive whatever nature brings to us